ถ้าวันนี้คือวันสุดท้ายของชีวิต คิดว่าเราพร้อมแล้วหรือยัง?

มีสิ่งใดบ้างที่ยังค้างคาใจ?

ถ้ายังไม่พร้อม แล้วเราจะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่อย่างไรให้มีคุณค่าที่สุด?

ความตายคือส่วนหนึ่งของชีวิต เราทุกคนล้วนต้องเดินไปสู่จุดนั้นไม่วันใดก็วันหนึ่ง เป็นกฎธรรมชาติที่ที่มนุษย์เรามิอาจขัดขืน การระลึกถึงความจริงข้อนี้อยู่เสมอ จะช่วยให้เราตื่นตระหนกน้อยลงเมื่อความตายมาปรากฏเบื้องหน้า มากไปกว่านั้นคือการหมั่นทบทวนเตือนตนด้วยคำถามข้างต้น แล้วเตรียมตัวแต่เนิ่นๆ

ในวงสนทนา ‘Death Talk’ พระอาจารย์โชติก อภิชาโต จากกลุ่มอาสาคิลานธรรม ผู้มีประสบการณ์ทำงานใกล้ชิดกับผู้ป่วยและผู้ที่ต้องเผชิญกับความตาย จะช่วยตั้งคำถามชวนเราสำรวจลึกลงไปในใจตนเอง เพื่อสัมผัสกับภาวะอันจริงแท้ภายในยามต้องเผชิญกับความสูญเสียพลัดพราก

สนทนาธรรม เรียนรู้กระบวนการตาย

ก่อนเริ่มต้นสำรวจใจ พระอาจารย์ชวนผู้ร่วมสนทนาเรียนรู้และทำความเข้าใจกระบวนการตายในมิติต่างๆ อันเป็นความรู้ความเข้าใจที่จะช่วยให้เรามีมุมมองต่อความตายด้วยความเข้าใจ แล้วเร่งทำในสิ่งที่ควรทำ ไม่ว่าจะเป็นการประกอบกรรมดี ละเว้นกรรมชั่ว การเจริญจิตที่เป็นกุศล เพราะถ้ารอทำตอนเจ็บป่วยหรือใกล้วาระท้ายของชีวิตอาจไม่ทันกาล

สำรวจใจ เมื่อความตายมาปรากฏเบื้องหน้า

บทเรียนต่อมา พระอาจารย์จะพาเราไปเรียนรู้สภาวะอารมณ์และความรู้สึกที่เกิดขึ้น เมื่อต้องเผชิญการพลัดพรากสูญเสีย ผ่านกิจกรรมเชิงสมมติถึงการตายของบุคคลอันเป็นที่รักในชีวิต อาจจะเป็นคนในครอบครัว เพื่อนสนิท คนรัก หรือแม้แต่ตัวเราเองที่เป็นผู้จากไป แล้ววสำรวจลึกลงไปในใจ รับรู้อารมณ์ความรู้สึกที่เกิดขึ้น แล้วบอกเล่าแบ่งปันในวงสนทนา

สะท้อนความจริงในใจ คลี่คลายความรู้สึกภายใน

กิจกรรมเชิงสมมตินี้พาให้ผู้ร่วมสนทนาได้มองเห็นความจริงที่อยู่ในใจตนเองยามพลัดพรากสูญเสีย ไม่ว่าจะเป็นความกลัว ความเศร้าเสียใจ คิดอะไรไม่ออก เสียดายที่ไม่ได้พูดบอกขอบคุณ ขอโทษ หรือความรู้สึกดีๆ ที่มีต่อกัน หลายคนมีน้ำตา สะอึกสะอื้น ไม่อาจทำใจกับความพลัดพรากนี้ เพราะไม่เคยเตรียมตัวเตรียมใจ ภายในจึงสั่นสะเทือนเมื่อความจริงของชีวิตมาเยือน

การได้บอกเล่าแบ่งปันความรู้สึกภายในใจ ในบรรยากาศของการรับฟังซึ่งกันและกัน ไม่เพียงช่วยให้มองเห็นสภาวะภายในของเราชัดขึ้น แต่ยังเป็นโอกาสให้เราได้คลี่คลายใจ ตระหนักถึงคุณค่าของผู้คนในชีวิตมากขึ้น และเริ่มทำสิ่งที่ยังค้างคา ไม่ผัดผ่อนไปเรื่อยๆ เพราะไม่รู้ว่าวันใด เราอาจไม่มีโอกาสได้ทำสิ่งเหล่านั้นแล้วก็ได้

หลายครั้งเราใช้ชีวิตไปตามความเคยชิน โดยไม่เคยถามตัวเองว่า “เราอยากใช้ชีวิตที่เหลืออยู่อย่างไร” การระลึกถึงความตายจึงเป็นแบบฝึกให้รู้ว่า อะไรที่สำคัญกับเราอย่างแท้จริง แล้วใช้เวลาอย่างมีคุณค่า กับคนที่รัก สิ่งที่รัก และพร้อมเผชิญด้วยใจที่เบาสบายเมื่อวาระท้ายแห่งชีวิตมาเยือน